|
Elosegui'tar Policarpo'ren eriotz-egunean
Oroitzak aika naramate gaur,
lenera-bide burumakur ni...
Umetandiko lagnunik onen,
adizkide ain atsegingarri,
ibai-ertz eta zumardiñoan
nerekin batez pozik ibilli
t'amaika bider yolastu itzana;
ibar ontatik i, maite ori,
amaigabera yoan aiz. Goiko
urdiña nunbait ire Aberri.
Gorputza emen; luze ta zurbil
aurrean akust oian etzana,
ta ikuspen onek estura larriz
lausoa nere begietara.
Otoitz egiñez arindu bezait
biotz gaxoan atzi zaidana.
Agur, noizarte...? Loitan erortzen
baldin ezpazait ames-iñara,
sinismen-egoz yantzita pozik
laster ni goiranz, laister igana...
aika, danudo(?), ayes, gimiendo
zumardiño, zumardi-txiki (valga el sufijo siminutivo «ño»
para significar lo entrañable que nos
era aquel lugar, escenario de nuestros juegos infantiles).
| 