|
Arpegi zital antzo,
igar, me, zurbilla,
ezur eta azal utsez
dirudi egiña.
Garai bateko nere
musu biribilla
nork egitetsi orain?...
Antzalda sorgiña!
kokotza nabari zait
sudurraren billa.
Egi orrek argiro
beste au ondoren:
nere bizitz-ibaya
itxasora laister.
Kezka txarik ez baña;
noizik-bein pozaren
arrai pintarratu bat
yauzika baitager.
Ardo-tantaz giro-ta
bizkortze ain eder.
Neurtitz-metagan txindor
—ene ames-txori—
papar arro abesten
ari zait biziki;
oraindik ezpaitiot
bertso-metagari
biltze-lan ondoreko
potorik ipiñi.
Gogotxindor luzaro
yardun-zale izaki.
Agertuko balitzait
egazti beltzen bat,
nik uxatuko nuke
t'urrundarazi, ¡txak!
Jai det, jai aundiya gaur,
atsegin erabat,
urte asko izanarren
illunik ez beintzat.
Nere poza gaur oyuz
erakutsi bezat.
1945 gko Epaillaren 3 an.
metaga (de meta-aga), palo que sustenta el eje del montón.
txak, onomatopeya de lo instantaneo.
|
