|
Luditar denoi orrenbeste latz
istillu ta kezka larri
zer dala bide sortzen zaizkigun
ez degu nunbait ikasi.
Egiñalean Ama Gentzaren
deya karraxika dari,
gu berriz gero t'areago zail,
entzungor eta liskarti.
«Ni on, i gaizto», auzi orretan
bata bestearen griña
biziro zorrotz darabilgu-ta
azkenerako jakiña:
aserre oyes, irain, gorroto,
elkar ikusi eziña...
Beste kukuak joko liguke
gizonak gizon bagiña.
Aburu onik besterentzat ez,
auzoko baratzak usai
txarra; gureak susne gozoa:
Gezurra egiz jantzi nai.
Esamesa ta zakarkeriya
eguneroko jardun-gai;
oartzen ez guk lei orri danik
geon buruaren etsai.
Añen-ots gure barren-bolu'ko
matillak, eraingi latza,
ario gaiztoz okertu zaigu
zuzen-gorako ardatza.
Maizter sumiña barren-boluan,
errotari txar, zikoitza,
biotz-iriñik ez alegiya,
baizik añoaren beltza.
Ilko geranik oartu nai ez,
txarkeriz minduta gaude,
burtzoro gera, lezetar itxu,
geon kaltez ain abere.
«Amaya laster»... Egi au maita
bagendu..., egiz aiskide,
gure artean jazarraldirik
ezautuko ez litzake.
Naiz aundizki naiz txiker, guziok,
begira zagun «gerora»,
ludiko bizitz berdiñezaren
mallarik ez dan altzora.
Olerkari zâr ospetsu baten
izkun au orain gogora:
«ibai, erreka, aundi ta txiki,
ur guziek itxasora.»
Oarra: Ludiko gauzen aldiñak eriotzez bukatzen
diranez bakarrik dasat gerorakiko itz ori.
Sinisgabea naizenik iñork ez beza ba uste.
Gentza, paz.
dari (de ari da).
Añen-ots, ruido endemoniado.
bolu, molino.
año, caries, enfermedad del trigo, maiz, etc.
burtzoro, insensato.
| 
