AGUR
Kainan barru
luzatzen dodan begiratuan
mukertu da belateria
Badiak itxi gaitu
bere ausentziaz bete
eta goizak etorkizun barik
Orain lehorrean
neure burutik aldendua
singladura-ozeano batean
Errekako haizeak
emozio bakotxaren orria jiratzen dau
— Eguzkia soraio
Baforeen sirena lapistotsu
Ke tximista bat
paisaiaren moilarrian
Garabiaren ozkek
eihotzen dabe goiz epela —
Neure pausoen azpian
sortzen da Jaioterriko ubera
Besoak bete logure
amorratzen da ni naufragio zahar batetik salbatzearren
Eta nire belarri zoroek
kanta zaharren altzoan
egin nahi dabe lo
Sekretu guztiak katxeatu nebazan
nire esku hutsetan
zerbait galdu nebalako Itsasoan
...neure barruan negar dagian nonor
betirako
hildako bat lez
agur guztien zama eternuagaz
belauntzian doan
beste neu hagatik
|
ADEUS
Antre a calima / traspondo o meu ollar / esquivouse o velamio / Deixounos a badía / chea da súa aunsenza / e a mañán sin perspeitiva // Agora en terra / arredado de min mesmo / por un oucéano de singladuras / o vento da Ría / vai virando a folla de cada emoción // — O Sol indiferente / Sirena augardentosa dos vapores / Un retrayo de fume / no rompeolas das paisaxe / Os engranaxes da grua / esmoen a mañán morna — // Debaixo dos meus pasos / xurde o ronsel da Vila natal / Ela cos brazos cheos de sono / teima salvarme dun naufraxo antigo / E os meus ouvidos incautos / queren durmir no colo / das cantigas vellas // Eu cacheaba tódolos segredos / das miñas mans valdeiras / por que algo foi que se me perdeu no Mar / — alguén que chora dentro de min / por aquel outro eu / que se vai no veleiro / pra sempre / coma un morto / co peso eterno de tódolos adeuses. |
© Manoel Antonio
© itzulpenarena: Iñigo Aranbarri / Koldo Izagirre