ASTiA
Marinel maiteminduen gutunak
mokoan daroazan kalatxoriak
Kearen atoia eskaintzen deuskuen
bafore burgesak
Baina gure bela bareek
euliak lez
uxatzen dabez orduak
Hain urrin dago Vigo
ze itsas-kartek iparra galdu dabe
Beste pipako bat
lasai
erlojuak emoten dauan ordua ikusi arte
Haize bolada bat sartzen dala?
— ederto!
Enrolatzen da pausa
bere espiraletan
Eta ez dakigu
(asko da parentesiaz)
barriro lotzen
ahaztu egin jakun horreri guztiari
|
LECER
Gavotas que levan no peteiro / as cartas dos mariñeiros namorados / Vapores burgueses / que nos ofrecen o remborque do seu fume / Pero as nosas velas encalmadas / espantan a bandazos / as horas como moscas // Vigo está tan lonxe / que se desourentaron as cartas mariñas // Unha pipa mais / de vagar / deicar ve a hora que dá o reloxe // Entra unha fría de vento? / — moi ben! // Enrolarase a pausa / nas suas espiraes // E non sabemos / (abonda xa de paréntesis) / engadirnos outra volta / a todo eso que se nos esquenceu. |
© Manoel Antonio
© itzulpenarena: Iñigo Aranbarri / Koldo Izagirre